عزیز من از اینکه یه دوست بندری دارم خیلی خوش حالم اما دلیل حرف نزدنتو به من نگفتی

خوب دوست دارم  بای بای گلم

سرنوشت

دنیای کوچک تو اندازهء بهشت است

احساس من همیشه درگیر سرنوشت است

با خود همیشه می گفت : قسمت چگونه چیزیست؟

آن است که خدا بر پیشانیت نوشت است !

گفت : عاشق تو بودم ، تقدیر بی توام کرد

نفرین به زندگانی با هر چه خوب و زشت است

بعدش همه نگاهم مبهوت چشم او بود

گفتم تو را خداوند با عشق خود سرشت است

مانند ابر بارید گفتم چه مهربانی

آری قشنگ خوبم ، جای تو در بهشت است .

بر سنگ مزار

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم
چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟
چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟
از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن
نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم
تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم
کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم
چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم
چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم
از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم
سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم
فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسیدم
ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم

کنون کز خک فم پر گشته این صد پاره دامانم
چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟
ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
که خون دیده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم
همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم
به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم
ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی
وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی
شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی
کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان
به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی
که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی
نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا
در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا
همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا
پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
به شب های سکوت کاروان تیره بختیها
سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا
به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی
که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

هنگام پاییز
 زیر یک درخت ...مردم
برگهایش مرا پوشاند
و هزاران قلب یک درخت
قلب من شد... گورستان 

در دادگاه عشق ...قسمم قلبم بود

 وکیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان . قاضی

نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد وپس

 محکوم شدم به تنهایی و مرگ.

کنار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم و

من گفتم به تو بگویند